گروه موسیقی دی


فیروز صفوی، مدیر روابط عمومی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی چهارمحال و بختیاری در شهرکرد گفت: جشنواره موسیقی «مناطق زاگرس نشین» در سه بخش «گروه نوازی»، «تکنوازی» و «ویژه» در شهرستان بروجن از توابع استان چهارمحال و بختیاری برگزار می شود.

وی افزود: یازدهمین جشنواره موسیقی محلی «مناطق زاگرس نشین» در راستای اعتلای فرهنگ والای ایرانی اسلامی، کشف و استعدادیابی هنرمندان جوان، شناسایی مقام ها و نغمات بکر و اصیلی که رو به زوال و فراموشی است برگزار می شود.

مدیر روابط عمومی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی چهارمحال و بختیاری، مبارزه با هجمه های گسترده ای از انواع مختلف تهاجمات و شبیخون های فرهنگی که در قالب موسیقی های سخیف و بی ارزش به گوش مردم می رسند، حمایت و قدرشناسی از تلاش های موثر هنرمندان این رشته را از دیگر اهداف برگزاری یازدهمین جشنواره موسیقی «مناطق زاگرس نشین» عنوان کرد.

صفوی گفت: یازدهمین جشنواره موسیقی «مناطق زاگرس نشین» با حضور استان های آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی، اصفهان، ایلام، بوشهر، خوزستان، زنجان، فارس، کهگیلویه و بویراحمد، کرمان، کرمانشاه، کردستان، لرستان، مرکزی، هرمزگان و همدان در چهارمحال و بختیاری برگزار می شود.

وی افزود: یازدهمین جشنواره موسیقی «مناطق زاگرس نشین» در سه بخش «گروه نوازی»، «تکنوازی» و «ویژه» در شهرستان بروجن برگزار می شود.

مدیر روابط عمومی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی چهارمحال و بختیاری مهلت ارسال آثار به دبیرخانه جشنواره موسیقی «مناطق زاگرس نشین» را تا ٢٠ مرداد سال جاری عنوان کرد و گفت: زمان برگزاری یازدهمین جشنواره موسیقی «مناطق زاگرس نشین» نیمه اول شهریور سال جاری است.

صفوی یادآور شد: علاقه مندان باید آثار خود را به دبیرخانه جشنواره واقع در استان چهارمحال و بختیاری، شهرستان بروجن، بلوار بوعلی، رو به روی جایگاه CNG فرهنگسرای بروجن، اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی تحویل و یا از طریق پست الکترونیک Boroojen@farhang.gov.ir ارسال کنند.

درباره : موسیقی

حضور مهدی دارابی خواننده گروه هوروش با ظاهری متفاوت روی استیج کنسرت ۲۶ تیر، تعجب مخاطبان را در پی داشت.

به گزارش رسانه نوا؛ کنسرت هوروش بند ۲۶ تیر ماه ۱۳۹۷ این بار با اتفاقی متفاوت در سالن میلاد نمایشگاه بین المللی تهران برگزار شد. مهدی دارابی خواننده جوان و خوش صدای هوروش برای شروع این کنسرت، سورپرایزی عجیب برای مخاطبان در نظر گرفته بود، او با تغییراتی اساسی در ظاهر خود پس از اجرای اینترو قطعه عاشقم توسط ارکستر، از صندلی‌ای در میان جمعیت بلند و با اجرای این قطعه روی استیج ظاهر شد.

عاشقم، خنک شد دلت، به کی پز می‌دی، آخر منو به باد داد، فاصله نه، مثل من باش و … قطعاتی بودند که در این کنسرت اجرا شدند.

درباره : موسیقی

آلبوم موسیقی «صورتگر» به خوانندگی سالار عقیلی و آهنگسازی و تنظیم علی پژوهشگر منتشر و روانه بازار موسیقی سراسر کشور شد.

به گزارش رسانه نوا، این آلبوم اثری است با آهنگسازی و تنظیم علی پژوهشگر و خوانندگی سالار عقیلی و شامل یازده قطعه است.

در این قطعات گزیده اشعاری از مولانا استفاده شده و فضایی عاشقانه دارند. دکلمه اشعار بر عهده بازیگر نام‌آشنای ایران، امین تارخ، بوده است. علی پژوهشگر درباره اثر خود می‌گوید «این مجموعه، داستان یک عشق به روایت مولانا است که ما در نهایت نامش را صورتگر گذاشته‌ایم. این اثر قرار است قصه‌ای عاشقانه از اشعار مولانا برایمان تعریف کند و دستمان را می‌گیرد تا ما را قدم به قدم از عشق خاکی به عشق افلاکی برساند».

از نوازندگان اثر می‌توان به گلناز جمشیدی (سرپرست گروه)، متین آهنگری، علی عابدی، محمد موذن و همایون نصیری اشاره کرد.

آلبوم موسیقی صورتگر به همت هنر اول پردیسان پاسارگاد منتشر شده است.

درباره : موسیقی

این گفت‌وگو از همان مجموعه گفت‌وگوهایی است که مدتی است «موسیقی ما» با «ناشران» انجام می‌دهد؛ اما این گفت‌وگو را نمی‌توان صرفا از همان مجموعه گفت‌وگوها دانست. «علی صمدپور» اگرچه حالا ناشرِ بسیاری از آثار معتبرِ موسیقی از جمله  «احوالات شخصی» و «پارتیتورخوانی»‌ و آثارِ مستقل است؛ اما خود آهنگساز است؛ نوازنده است و دستی هم بر خوانندگی دارد؛ خیلی هم سخت کار می‌کند؛ زیاد، تا دلتان بخواهد؛ همین الان چندین اثر نوشته شده دارد و روزی چند ساعت ساز می‌زند؛ اما خب از آن آدم‌هایی است که انگار «خلق» برایشان مهم‌تر است تا «عرضه»؛ برای همین ابایی  ندارد که از بیرون این‌طور به نظر برسد که در این سال‌ها بیشتر سکوت کرده و ناشری تا خلقِ اثر. می‌گوید روی خطِ خبر بودن را دوست ندارد، دوست ندارد که آدم‌ها، نامش را بدانند و کارهایش یادشان نباشد؛ خب برای همین هم هست که بیشتر خلق می‌کند و کمتر سرو صدا به راه می‌اندازد و اصلا از کسی که سال‌ها در مکتبِ ظریف و دهلوی بوده باشد، جز این هم انتظاری نیست.  این گفت‌وگو را با ناشری بخوانید که نشری شریف دارد با کارنامه‌ی قابلِ‌ احترام واصیل به نام «خانه‌ی هنر خرد»:

* فعالیت‌های شخصی *

  • آقای صمدپور جریانِ زندگی شما خیلی سال است که همراه با موسیقی است؛ یادتان می‌آید؛ اولین بار چه زمانی فکر کردید که موسیقی، دغدغه‌تان است؟

فکر نمی‌کنم تصمیم خاصی برای این موضوع گرفته باشم؛ شاید موسیقی مثل سایه‌ای بود که کم‌کم خودش را به زندگی‌ام تحمیل کرد؛ برای تمامِ آدم‌ها همین است. همه چیز آرام آرام اتفاق افتاد و بعد که چشم‌هایم را باز کردم، دیدم دارم این کار را انجام می‌دهم.

  • منظورم علاقه‌ی صرف نیست؛ اینکه شغل‌تان موسیقی شود؟

فکر می‌کنم حدود ۱۸-۱۷ سالگی بود. من تا قبل از آن موسیقی را به صورتِ خودآموز و تجربی یاد می‌گرفتم و به کلاس نرفته بودم؛ اولین باری که به کلاسِ موسیقی رفتم، طبیعی است که خودم را محک زدم و با دیگران مقایسه کردم. استفاده از حضورِ استادانِ مختلف باعث باز شدن افق‌‌های تازه‌ای شد. به هر حال بعد از  یکی-دو سال که کلاس رفتن را شروع کردم، متوجه شدم همین می‌تواند آینده‌ی من باشد.

  • اولین استادتان چه کسی بود؟

آقای «سیامک نعمت‌ناصر» که از شاگردانِ آقای ظریف بودند و بعد هم پیش خود آقای ظریف هنرآموزی کردم.

  • که استاد بسیاری از اهالی موسیقی و حتی اساتید است. از حال و هوای کلاس‌های ایشان می‌گویید؟

ببینید در آن سال‌هایی که من به کلاس‌های ایشان می‌رفتم (حوالی سال‌های ۶۷) تعداد کسانی که به موسیقی ایرانی می‌پرداختند، بسیار اندک بودند و در واقع همه می‌دانستیم که چه کسانی چه سازهایی می‌زنند. از آن طرف کسانی که تدریس می‌‌کردند، همگی در سطحِ بسیار بالایی بودند و همچنان استانداردهای فرهنگی دهه‌‌ی ۴۰ و ۵۰ هنوز در فضای آموزش موسیقی وجود داشت؛ در چنین شرایطی، شاگردِ استاد ظریف شدن، کار دشواری نبود؛ اما وقتی به کلاس‌هایشان می‌رفتید؛ استاندارد به اندازه‌ای بالا بود که می‌شد همه چیز را یاد بگیرید؛ ضمن آنکه رقابتِ سالمی نیز میانِ هنرجویان وجود داشت. کلاسِ آقای ظریف در آن سال‌ها به کتاب‌های هنرستان و ردیف «موسی معروفی» اختصاص داشت.

  • منش آقای ظریف به عنوانِ مدرس چطور بود؟

حضور در کلاس‌های ایشان با یک خوف و رجای دایمی همراه بود؛ ایشان هیچ زمانی از شما راضی نبود؛ همیشه می‌گفت: «خوب نیست، بیشتر تمرین کن»؛ اما چند نشانه وجود داشت که نشان می‌داد تو شاگرد خوبی هستی یا نه؟‌

  • مثلا چه نشانه‌هایی؟

وقتی درس جدید می‌گرفتید، یعنی توانسته‌اید از پسِ درسِ قبلی برآیید یا اینکه ایشان انتهای کلاس برایتان قطعه‌ای می‌نواختند یا با شما صحبت می‌کردند؛ یعنی شاگردِ بدی هم نبوده‌اید؛ یادم می‌آید ایشان در یک جلسه، پنج قطعه خیلی سخت به من درس دادند؛ هفته‌ی آینده اولی را زدم؛ گفتند: «خوبه؛ بد نیست.» دومی را زدم، گفتند: «بد نیست» همین‌طور تا پنج درس را زدم؛ خودشان با تعجب گفتند: «من هفته‌ی قبل پنج درس به تو دادم؟» گفتم بله. باز هم تهش گفتند: «خوب است؛ بد نیست.» اصلا نگفتند که خیلی خوب است؛ ما آن‌زمان با اساتیدمان اختلاف تکنیکی‌ بسیار زیادی داشتیم؛‌ اما هم‌اکنون به نظر می‌رسد فاصله‌ی تکنیکی چندانی بین کسی که درس می‌دهد و کسی که درس می‌گیرد؛ وجود ندارد؛ اگرچه تعداد کمی استاد شاخص وجود دارد.

  • آقای ظریف، تنها استادی بودند که روی ردیف «معروفی» کار می‌کردند. این‌طور نیست؟ 

فکر می‌کنم؛ ردیفِ‌ معروفی، ردیفِ مفصل‌تری است و متشکل از چند ردیف دیگر.

  • و از همین‌جا فعالیت‌های رسمی‌تان در موسیقی شروع شد؟

بعد از اینکه با آقای ظریف، کتاب دوم دبیرستان را می‌نواختم (من خیلی سریع پیش‌ می‌رفتم) ایشان یک جزوه‌ی دست‌نویسِ «موسی معروفی» به من دادند که کپی‌های متعددی از آن شده و باعث شده بود که چندان خوش‌خط نباشد. به ایشان گفتم: می‌خواهید این نت‌ها را خوش‌نویسی کنم؟ گفتند بلد هستی؟‌ گفتم نه اما سعی‌ام را می‌کنم. (خنده) یک صفحه‌اش را نوشتم و ایشان تایید کردند و من را پیشِ آقای «منوچهر بهداد» که از نت‌نویسان متبحری بودند که پیش آقای دهلوی هم دوره دیده بودند، فرستادند. من چندین جلسه در اتاق انتظارِ کلاس آقای بهارلو با ایشان تمرین کردم و بعد از آن روزی یک صفحه می‌نوشتم و آن کتاب تمام شد؛ در همین زمان پایم به فیلم دل‌شدگان باز شد و با آقای علیزاده آشنا شدم و درباره‌ی این ماجرا با ایشان صحبت کردم و کتاب سوم هنرستان زیر نظر آقای علیزاده توسط انتشاراتِ ماهور چاپ و کارهایم دیگر جدی شد.

  • و در فاصله‌ی کمی با استاد دهلوی هم در ارکستر مضرابی همکاری کردید.

از طریق کلاس‌های آقای ظریف و علیزاده به آقای دهلوی معرفی شدم و در این ارکستر نواختم.

  • چه سالی بود؟‌

حدودِ سالِ ‌۷۱٫

  • ارکستر را خود آقای دهلوی رهبری می‌کردند؟

بله . ما ۷۲ نوازنده بودیم و در همان زمان سه اجرا انجام دادیم؛ ضمن اینکه نیز من فعالیت‌ها و اجراهای بسیاری با دانشجویان دانشکده‌ی موسیقی داشتم.

  • ارکستر مضرابی، آخرین فعالیت‌های آقای دهلوی به شکلِ رسمی بود؛ مقداری از حال و هوای همکاری با ایشان می‌گویید؟

اکثر بچه‌هایی که در آن گروه بودند؛ بعدها به صورت حرفه‌ای فعالیت‌های موسیقی‌شان را ادامه دادند؛ آقای دهلوی مجموعه‌ای از نظم، انضباط، قاطعیت و شسته‌رفتگی در کار بودند؛ ایشان انسانی بسیار نظام‌مند بودند؛ طبیعی هم بود؛ چون از فرهنگی می‌آمدند که این مسایل در آن اهمیت بسیار زیادی داشت و حالا در فضایی قرار داشتند که شرایط چندان مهیا نبود؛ ما که با ایشان کار کردیم، چیزهای بسیاری آموختیم.

  • یادم می‌آید که ایشان خیلی از این شرایط اذیت شدند.

بله؛ اما نوازنده‌ها با ایشان همکاری زیادی داشتند و هیچ مشکلی در این زمینه وجود نداشت؛ ما چیزهای بسیاری در گروه‌نوازی در آن ارکستر یاد گرفتیم.

  • شما چه می‌نواختید؟‌

من ابتدا  «تار دو» بودم و نت‌نویسی قطعات را هم انجام می‌دادم. همان زمان به تازگی نت‌نویسی کامپیوتری اغاز شده بود و من یک برنامه‌‌‌ی نت‌نویسی از امریکا با نام «موزیک تایم» داشتم و می‌خواستم به‌تدریج خودم را از نوشتنِ دستی خلاص کنم و البته آقای دهلوی به شدت به این مساله واکنش داشتند (ایشان هم تا حدودی نت‌نویسی را به من یاد داده بودند)  بالاخره متقاعدشان کردیم و نت‌ها را به صورت کامپیوتری می‌نوشتم. ما در ارکستر برای نوازندگی «بم‌تار» مشکل داشتیم و بیشتر بچه‌ها دلشان می‌خواست تار بنویسند؛ چون من در گروه به خاطر نت‌نویسی‌ها بیشتر دیده می‌شدم، آقای دهلوی پیشنهاد دادند که اگر تو برای نواختنِ بم‌تار داوطلب شوی؛ عده‌ی دیگری هم می‌آیند و این خیلی خوب است و همین اتفاق هم رخ داد.

  • راستی شما چرا ادبیات خواندید؟

بله! کنکور موسیقی دادم؛ اما آن سال دانشجو نگرفته بودند و من به خاطر سربازی مجبور شدم همان ادبیات را بخوانم و البته بعدها هم چندان از این مساله ناراضی نبودم.

  • در همین زمان‌هاست که فعالیت‌هایتان با آقای علیزاده هم شروع می‌شود؛‌ این‌طور نیست؟

بله از سالِ ۷۶ با آقای علیزاده «راز نو» را شروع کردیم و این همکاری تا ده سال ادامه داشت.

  • اصلا چطور آغاز شد؟

من از طریق یکی از شاگردان‌شان -آقای صارمی- با ایشان آشنا شدم و مدت‌ها نیز این آشنایی ادامه داشت تا به شاگردی  و بعد همکاری رسید؛ اصولا در دیدارهایی که با ایشان داشتم به خودم جسارت نمی‌دادم که بگویم می خواهم به کلاس‌های‌تان بیایم؛ (آن زمان در ماهور کلاس داشتند) در همان زمان ما کتاب‌های ایشان را نیز نت‌نویسی می‌کردیم ‌ و بعد از انتشارِ کتاب به کلاس‌هایشان رفتم؛ من اولین درس از ایشان را سرِ «دلشدگان» گرفتم.

  • ماجرای کتاب‌ها چه بود؟

آقای جهانشاه صارمی یک سری کارت تبریک از نت‌های معروف برای عید به شاگردانشان می‌دادند و فکر کردیم چرا به صورت کتاب در ماهور منتشر نکنیم؟ آقای صارمی این مساله را با آقای علیزاده که آن زمان رییس هنرستان بودند درباره‌ی آثارشان مطرح کردند و ایشان موافقت کردند. همان زمان گروهی متشکل از ارشد تهماسبی، جهانشاه صارمی، فریبرز عزیزی، بهروز همتی، من و خود آقای علیزاده تشکیل شد که درباره‌ی این نکته بحث می‌شد که علامت‌گذاری‌ها چطور اتفاق بیفتد و قطعات به چه شکلی نوشته شود. تثیبتِ این مسایل منجر به نوشتنِ کتاب‌های آقای علیزاده (هم‌سازها و متد تار و سه‌تار) شد. هم‌زمان کارِ نت‌نویسی را برای دیگران هم انجام می‌دادم و مهم‌ترین کاری که کردم همراهی با آقای طلایی در نوشتنِ ردیف میرزاعبدالله بود که در همان سال‌ها توسط نشر نی چاپ شد.

  • ماجرای حضورتان در دل‌شدگان چه بود؟

شخصیتِ اصلی فیلم – با بازی امین تارخ- نیاز به دو-سه شاگرد با خصوصیاتی از نظر چهره و غیره داشت که من معرفی شدم و حدود یک هفته تا ده روز، فیلم‌برداری آن صحنه‌ها طول کشید.

  • «دل‌شدگان» مردمی‌ترین کار اقای علیزاده است، البته اگر «نینوا» را به خاطرِ پخش مدام از صدا و سیما نادیده بگیریم؟

به این مفهوم بله که خب بخشی از آن هم به خاطر حضورِ آقای شجریان به عنوان خواننده‌ی اثر بود. ابتدا قرار بود آهنگسازی این اثر را آقای «دهلوی» بنویسد که به آقای علیزاده تفویض کردند و البته من خیلی در جریان جزییاتِ ماجرا نیستم؛ اما حضورم در آن اثر یکی از بهترین خاطراتِ دوران حرفه‌ایم است؛ به‌خصوص اینکه همیشه آقای حاتمی و کلاری را دوست داشتم و بعدها که خودم موسیقی فیلم کار کردم، متوجه شدم که حضورم در آن اثر، اتفاقِ خوشایندی بوده است. بهترین اتفاقِ آن حضور هم، آشنایی با آقای علیزاده بود. ارتباط من با آقای علیزاده چند جنبه داشت؛  شاگرد سازشان بودم، کتاب‌هایشان را می‌نوشتم و با ایشان دوستی و مراودت داشتم که این دوستی همیشه فارغ از سود و زیان شخصی بود.

  • در «راز نو» به عنوان خواننده حضور داشتید.

 بله، البته کار چند خواننده‌ی حرفه‌ای داشتم و حضورِ من برای سرو سامان دادن به گروه آوازی و ایجاد توازن بود؛ آقای علیزاده در بدترین زمانِ ممکن یعنی زمانی که سرما خورده بودم از من تست صدا گرفتند. بعد از آن هم در کارهای دیگرشان به عنوان نوازنده، خواننده یا دستیار حضور داشتم؛ بعد از «سرود گل» اما همکاری اجرایی‌مان کم شد.

  • آقای صمدپور به عنوان یک آهنگساز و نوازنده خیلی کم کار نیستید؟

اتفاقا همیشه مشغول نوشتن هستم و در امریکا سالی یک کنسرت دارم.

  • چرا در ایران ندارید؟

نمی‌دانم؛ شاید چون درگیر کار آهنگسازی و انتشارات هستم که خیلی وقت‌گیر هستند.

  • در حوزه‌ی موسیقی فیلم هم شما مدتی بسیار پرکار بودید که این روزها در آن هم کم‌کار شده‌اید؟

این فعالیت‌ها از سال ۸۲ با فیلم «ماهی‌ها عاشق می‌شوند» شروع شد و در کارهایی مثل «ستاره‌ها»، «پابرهنه در بهشت»،‌ «در میان ابرها»، «آقا یوسف»، «تردید» و غیره ادامه پیدا کرد؛ مجموعه کارهای مستندی نیز بهمن کیارستمی و بهمن اسکویی انجام دادم.  شاید عدم حضورم در ایران باعث شد که دیگران فکر کنند مهاجرت کرده‌ام و همین منجر به کم‌کاری‌ام شد؛ البته من هیچ وقت آدم پرکاری نبوده‌ام، دلم نخواسته که خودم را ملزم کنم که سالی یک آلبوم داشته باشم یا اینکه مدام در صدر خبر باشم؛ چون برخی هنرمندان دیگر تنها یک اسم هستند و کارهایشان کمتر به یاد است.

  • نوازنده، آهنگساز، ناشر؛ کدام یک را بیشتر دوست دارید؟  

به ترتیب آهنگسازی، نوازندگی و نشر.

* فعالیت در حوزه‌ی نشر *

  • برسیم به فعالیت‌هایتان به عنوانِ ناشر. این اتفاق چطور شد؟

من سال‌ها در «ماهور» بودم و ارتباط پدرانه‌ای با آقای موسوی پیدا کردم؛ همان فعالیت‌ها نیز منجر به علاقه‌مندی‌ام به این حوزه شد. من چیزهای بسیاری از ایشان و آقای زهرایی یاد گرفتم (آقای موسوی و زهرایی همسایه‌ی هم بودند) می‌توانم بگویم از ۲۴ سالگی به انتشارات موسیقی هم بسیار علاقه‌مند شدم و هم بسیار به آن معتقدم. بعد از ده سال با نشر «ماهریز» آشنا شدم و مدتی هم با آنها کار می‌کردم که البته چندان آدم تاثیرگذاری نبودم و تنها مشاوره‌هایی می‌دادم و مجله‌ی شنیداری گوش را منتشر می‌کردم. بعد از اینکه «ماهریز» به آقای رسول‌اف فروخته شد؛ دو – سه سالی از نشر فاصله گرفتم تا اینکه نشر خانه ی هنر خرد را راه‌اندازی کردیم.

  • اولین اثری که توسط «خانه خرد» منتشر شد؛‌چه بود؟

از پروژه‌ی احوالات شخصی چهار اثرِ گمانه، بی‌واژه گفت‌وگو، مناظری که از قاب می‌گریزد و گذر منتشر شد.

  • پروژه‌ای که تاکنون ادامه داشته است و به نظر می‌رسد که توانسته معرفِ یک تفکر در حوزه‌ی نشر باشد که پیش از آن وجود نداشت؛ اتفاقی که با پارتیتورخوانی نیز ادامه پیدا کرد.

من دو پروژه‌‌ای که در خرد شروع کردیم؛ بسیار دوست دارم و به آن معتقدم.

  • با همه‌ی اینها به نظر می‌رسد که هیچ‌کدام پروژه‌های پربازده‌ای از نظر مالی نیست.

ببینید موسسه‌ی خرد به عنوان یک موسسه‌ی فرهنگی و آموزشی، دیدگاه سوداگرانه و اقتصادی ندارد؛ البته این بدان معنا نیست که دغدغه‌ی ضرر کردن نداریم یا پولِ زیادی برای خرج‌کردن داریم؛ ما کاملا حساب‌شده کار می‌کنیم؛ اما از آنجا که این موسسه،کلاس‌های آموزشی دارد، کتاب دیجیتال هم تولید می‌کند و در عین این نشر هم هست، باعث می‌شود تا مجموعه درآمدهای اینها  کمک کند تا ما دیدگاه‌مان را در حوزه‌ی نشر حفظ کنیم. به اضافه‌ی اینکه واقعا حمایت راسِ هرمِ موسسه‌ی خرد که بسیار به این انتشارات اعتقاد دارند، در فعالیت‌های ما موثر است.

  • یعنی درآمد کلاس‌ها و کتاب‌ها، باعث می‌شود تا ضرری که از انتشارِ این آثار می‌کنید؛ جبران شود؟

اتفاقا احوالات شخصی و پارتیتورخوانی در ذات خودشان، ایده‌های ضرردهی نیستند. ما اگر یک سی‌دی از هنرمندی ناشناخته منتشر ‌کنیم؛ ممکن است با استقبال مواجه نشود؛ اما وقتی این ایده به یک مجموعه می‌رسد که همه‌شان گرافیک و شکلِ مشخصی دارند، قضیه متفاوت می‌شود. به قولِ‌ «رامین صدیقی» سیستمِ ما چهار، چهار، سه است؛ مثلِ فوتبال.

یعنی وقتی یک سی‌دی فروش نمی‌رود،‌ دو اثر دیگر باید به فروش رود تا آن را جبران کند. از آنچه در احوالات شخصی منتشر شده، هشت اثر به چاپ دوم  و یکی به چاپ سوم رسیده است، «والس‌های تهران» نیز به چاپِ ششم رسیده است، این یعنی تاکنون ۲۵ هزار سی‌دی تولید کرده‌ایم.

  • پس برخلافِ تصورِ عامه موسیقی بی‌کلام چندان هم بی‌مخاطب نیست؟

اصلا بی‌مخاطب نیست؛ مخاطبانِ خاصِ خودش را دارد.

  • که چه کسانی هستند؟

عمدتا اهالی موسیقی هستند.

  • روند کار چطور است؟

ما به هنرمند می‌گوییم ۴۰ ساعت وقتِ‌ استودیو دارد و در این میان هیچ‌کس روی کار او نظارت نمی‌کند. او هر چه خواست به ما تحویل می‌دهد؛ اثر آماده که شد، ما گوش می‌کنیم و در نهایت کار منتشر می‌شود.

  • پارتیتورخوانی هم با آن قیمتی که دارد و به نظر من بالاست؛ ضررده نیست؟‌

پارتیتورخوانی برای عامه‌ی مردم نیست، برای کسی است که موسیقی می‌داند. ما این مجموعه را در ارزان‌ترین کاغذ و ارزان‌ترین متریال منتشر می‌کنیم؛ در غیر این صورت قیمتِ بسیار بالاتری داشت.

  • احوالات شخصی قرار نیست از چهره‌های معروف‌تر بهره بگیرد؟

اصلا ایده‌ی ما چیزِ دیگری است؛ شما وقتی به کار یک هنرمند گوش می‌دهید، اگر کارش خوب باشد،‌ شناخته بودن یا نبودنِ او چه اهمیتی دارد؟

به همین خاطر است که در «احوالات شخصی» هیچ توضیحی از صاحبِ اثر وجود ندارد. یک‌بار من در کنسرتی حضور داشتم که کسی که قرار بود آن را اجرا کند،‌ ده صفحه درباره‌ی خودش و استادانش نوشته بود؛ بعد عرق‌ریزان و با دست لرزان بدون اینکه روی کارش تسلطی داشته باشد؛ اجرای بسیار بدی کرد. بعد از کنسرت از من پرسید اجرا چطور بود؟ گفتم چرا ‌می‌نویسی شاگرد فلانی و فلانی هستی؛ با این شکل اجرا آبروی همه‌ی اینها را بردی و بعد ادامه دادم من یک کنسرت می‌گذارم و می‌گویم که پیش هیچ استادی نرفته‌ام، آن‌وقت دیگر انتظاری نیست.

  • باید اعتراف کنم که نقدِ بی‌رحمانه‌ای بوده است.

آخر شما وقتی ده سال پیش این استاد و بیست سال پیشِ‌ آن استاد درس خوانده‌اید، پس چرا چیزی از آنها یاد نگرفته‌اید؟ این ایده‌ی من در کار نشر هم هست؛ اگر کار خوب باشد، مخاطب بی‌هیچ توضیحی هنرمند را دنبال خواهد کرد. نمونه‌اش «مهرداد مهدی»،‌ مگر در دفترچه‌ی سی‌دی چیزی درباره‌اش نوشته بود؟

  • اما این در تمامِ دنیا مرسوم است.

شاید؛ اما ما ایده‌ی خودمان را داریم و فکر می‌کنم این برای هنرمندان جواب داده است.

  • این مجموعه نقطه‌ی شروع خوبی برای هنرمندانِ آن شد.

بله، سکوی پرتاب خوبی برای شکلی از معرفی و ارتباط موسیقایی- تصویری از هنرمندان شد.

  • خواننده‌ها در موسیقی ایران همواره با اتهاماتِ بسیاری مواجه بودند؛ اما می‌دانید که فعالیت در فضای حرفه‌ای برای یک خواننده جوان به مراتب سخت‌تر از یک نوازنده است؛ تصمیمی برای کمک انتشارِ آثارِ آنان ندارید؟

به تازگی آلبومی منتشر می‌کنیم که محوریت‌اش با گروه کر هستند. ببینید آن خواننده‌هایی که مشغولِ فعالیت هستند که هیچ؛ اما راه‌های دیگری برای معرفی خواننده وجود دارد که شاید به زودی در مجموعه‌ی ما مشاهده کنید. راه‌هایی برای به‌اصطلاح داخل استخرِ کار انداختنِ خواننده‌ها.

  • هیچ قصدِ ورود به بخش موسیقی پاپ را ندارید؟

قصدی برای عدم انجام نداریم؛ اما کاری با این ویژگی نه به من مراجعه کرده و نه من شنیده‌ام؛ البته یکی- دو بار تا مرزِ انتشارِ اثرِ پاپ هم رفتیم؛ اما بعدها دیدیم که بهتر است ما وارد این کار نشویم.

  • به نظرتان این اتفاقِ بهتری است که ناشر و تهیه‌کننده یکی باشند یا هر بخش کار تخصصی خودش را انجام دهد؟

در موسیقی ایرانی، معمولا هنرمندان کارشان را ضبط می‌کنند و به ناشر می‌دهند تا آن را به بازار عرضه کند؛ بی‌آنکه ناشر به این مساله توجه کند که هنرمند چقدر برای آن اثر هزینه کرده است؟ ولی در آثار پاپ، ناشران بیشتر خود تهیه‌کننده هم هستند.

  • کدام حرفه‌ای تر است؟

اینکه ناشر خودش تهیه‌کننده باشد.

یکی از دلایلی که «احوالات شخصی» توانسته سرپا باشد؛ این است که سفارشِ ارزان است. در واقع چهل ساعت استودیو برای یک یا دو ساز به اضافه‌ی میکس و مستر.

  • پول استودیو را شما می‌دهید؟

بله. درست هم همین است. در ژانر هنری هیچ ناشری پیش‌قدم نمی‌شود و به همین خاطر هنرمندان دچار سختی‌های بسیاری هستند. خودشان کار را ضبط می‌کنند و ناشران حاضر نیستند پولی که خرج کرده‌اند را به آنها بدهند و از آن طرف قرارداد مالی خوبی هم بسته نمی‌شود. ما می‌خواستیم این پیام را به هنرمندان بدهیم که انتشارات «خانه‌ی خرد» می‌تواند از کارهای جمع‌وجور حمایت کند. البته ما در کارهای مستقل‌مان هم بخش مهمی از تولید را خودمان تقبل می‌کنیم.

  • اگر بخواهید کار خودتان را با یک ناشر بین‌المللی مقایسه کنید، به چه نتیجه‌ای می‌رسید؟

ببینید یک مشکل اساسی در این سازوکار وجود دارد و آن، این است که مثلث تولید کننده، ناشر، پخش (فروشنده) درست عمل نمی‌کند؛ زمانی که ما بتوانیم این مثلث را به توازان برسانیم، آن‌وقت می‌توانیم انتظار داشته باشیم که از لحاظ اقتصادی بازگشت سرمایه داشته باشیم؛ این چرخه در تولید تمامی کالاها معیوب است؛ شما یک کالایی تولید می‌کنید که از لحاظ فیزیکی قیمت‌گذاری می‌شود. قاب سی‌دی، سی‌دی و دفترچه؛ بسته به نوع متریالی که استفاده می‌کنید؛ چیزی بین سه تا پنج هزار تومان هزینه دارد؛ پخش آن را از شما هشت هزار و اندی می‌خرد و پانزده هزار تومان دست مشتری می‌آید؛ یک چیز اینجا مغفول مانده؛ سهم هنرمند کجاست؟ سهمی برای او در نظر گرفته شده است؟

نه و قصه همین‌جاست. در همین گوشی‌های آیفون حدود ۴۵۰ دلار متریال به کار رفته است؛ اما توسط خود کمپانی ۸۰۰ دلار فروخته می‌شود و صد دلار برای ایده‌ی آن در نظر گرفته شده، این در تولید در ایران کاملا مغفول مانده و فرقی نمی‌کند که صاحبِ اثر استاد شجریان باشد یا یک هنرمند تازه‌کار و این خیلی فاجعه است. البته ما داریم درباره‌ی موسیقی هنری صحبت می‌کنیم که تولیدِ محدود از آن می‌شود؛ اما همان رفتاری با آن می‌شود که با اثری که  ۵۰ هزار تیراژ دارد؛ کسانی که آن اثر را گوش می‌کنند حتما به این نکته اذعان دارند که تولید آن به هیچ وجه ساده نیست و نیاز به تمرین و ممارست بسیار زیادی دارد.

  • کپی‌رایت هم که خودش مساله‌ی مهمی در ایران است؟

البته مدتی است که وضعیت بهتر شده است.

  • یعنی مردم کمتر کپی می‌کنند؟

بله؛ به خصوص در ژانری که ما کار می‌کنیم؛ اصلا ما این مشکل را نداریم. هنرمندان پرطرفدار با این مشکل مواجه هستند.

  • «احوالات شخصی» به صورت کنسرت اجرا نمی‌شود؟  

این ایده را داشتیم و اکثر بچه‌ها موافق بودند؛ اما چند نفر مخالف بودند و ما ترجیح دادیم که برگزار نکنیم تا زمانی که همه‌ موافق بودند یا یک سازوکار دیگر طراحی کنیم.

  • دلیل مخالفتشان چه بود؟

معتقد بودند که برند «احوالات شخصی» کافی نیست تا موزیک‌های ما کنار هم قرار گیرد. از یک دید می‌شود گفت این فرضیه درست است و از دید دیگر درست نیست! چون به هر حال شما می‌توانید بگویید یک سری نوازنده‌ وجود دارند که فارغ از ژانر می‌خواهند اجرا کنند.

  • درباره‌ی کارهای آتی گروه هم توضیح می‌دهید؟‌

احوالا شخصی همچنان ادامه خواهد داشت و چند اثر هم تولید شده است. پروژه مستقل با دو کار ادامه پیدا خواهد کرد که یکی با حضور گروه آوازی «دایان» به سرپرستی «سیاوش لطفی» است که لالایی‌های مختلف دنیا را اجرا کرده‌اند و یک اثر سه‌نوازی. در «پارتیتورخوانی» هم  به زودی سه اثر ارکسترال از آقای «رضا والی» که آهنگساز بسیار بزرگی است و حالا در امریکا زندگی می‌کند را به همراه «طرح‌های سمفونیک» آقای پژمان منتشر خواهیم کرد.

درباره : موسیقی

هشتم مرداد در تالار وحدت

«دنگ شو» آخرین کنسرت تور آلبوم «مدونای» را برگزار می‌کند

گروه موسیقی «دنگ شو» اولین اجرای سال ۹۷ خود را، روز هشتم مرداد با آخرین کنسرت از تور آلبوم «مدونای» در تالار وحدت برگزار می‌کنند.

این گروه در فضای مجازی خود خبر از دو دیدار داده که یکی کنسرت تابستانی آنها است و دیگری قطعه‌ای به نام «دیدار» که تا چند روز آینده منتشر می‌شود.

«دنگ شو» که شهریور سال ۹۶ دومین آلبوم رسمی خود یعنی «مد و نای» را منتشر کردند، آن را در چندین شهر از ایران و کانادا روی صحنه بردند و حالا قرار است با اجرای آن در تالار وحدت و همچنین اجرای چند قطعه خاطره‌انگیز از دیگر آلبوم‌هایش نظیر «اتاق گوشواره»، به استقبال آلبوم جدیدش برود.

آنها در گفت‌وگو با خبرنگار موسیقی ما خبر از آلبوم جدید خود دادند و اعلام کردند کنسرت بعدی‌شان با اجرای این آلبوم خواهد بود که احتمالاً تا پاییز سال جاری منتشر و سپس تور کنسرت‌هایش در نقاط مختلف برگزار خواهد شد.

طاها پارسا (نوازنده ساکسوفون و خواننده و ترانه‌سرا)، رضا شایا (پیانو و همخوان)، میلاد باقری (خواننده)، صبا صمیمی (سازهای کوبه‌ای)، کسری سبک‌تکین (گیتاربیس)، آیدین ترکیان (کمانچه)، اسحاق چگینی (نی) و ماکان خویی‌نژاد (ویلنسل) اعضای دنگ‌شو در این کنسرت هستند که می‌توانید بلیت‌های آن را از سایت «ایران کنسرت» تهیه کنید.

منبع: موسیقی ما

درباره : موسیقی

خواننده برگزیده بخش پاپ جایزه باربد جشنواره موسیقی فجر در تشریح تازه ترین فعالیت های خود از برگزاری یک کنسرت، ۲ سال پس از انتشار تازه‌ترین آلبومش خبر داد.

اشکان ماهری خواننده برگزیده بخش موسیقی پاپ جایزه باربد سی و دومین جشنواره موسیقی فجر در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به تازه ترین فعالیت های خود بیان کرد: طبق برنامه ریزی های انجام گرفته روز سوم مرداد ماه سال جاری در قالب سومین فستیوال شب های موسیقی کنسرتی را ۲ سال بعد از انتشار آلبوم «پرگار» در تالار استاد جلیل شهناز خانه هنرمندان ایران برگزار می کنم. در این کنسرت علاوه بر اجرای چهار قطعه از مجموعه «پرگار»، ۱۰ قطعه جدید دیگر نیز برای مخاطبان اجرا می شود که فکر می کنم برای من تجربه متفاوتی خواهد بود و امیدوارم بتواند مورد توجه تماشاگران نیز قرار گیرد.

وی ادامه داد: در این کنسرت تلاش شده در قالب یک فضای فیوژن به موسیقی پاپ نزدیک تر شده و با یک زبان ساده به سمت ادبیات تجربه هایی را انجام دهیم. آنچه برای ما در این کنسرت پیش از هر نکته دیگری مورد توجه قرار گرفته آمیزش ادبیات با موسیقی با اولویت ادبیات است که تصور می کنم می تواند تجربه خوبی برای مخاطبان موسیقی باشد.

این خواننده در معرفی گروه برگزاری کنسرت گفت: علی باغ فر نوازنده درام، یاسر ساکی مهر نوازنده کیبورد و پیانو، فواد قمشه ای نوازنده گیتار الکتریک، مازیار خاجیان نوازنده گیتار بیس و من به عنوان خواننده گروه اجرایی کنسرت را تشکیل می دهیم. این در حالی است که زمان بندی در نظر گرفته برای این اجرای زنده ۷۰ دقیقه است که امیدوارم میزبان خوبی برای مهمانان برنامه باشیم.

ماهری در بخش دیگری از صحبت های خود تصریح کرد: از پروژه انتشار آلبوم «پرگار» بیش از ۲ سال می گذرد و من بسیار خوشحالم که بعد از این مدت بالاخره می توانم کنسرتی را به همت برگزارکنندگان فستیوال شب های موسیقی برگزار کنم. من بر این باورم موسیقی ما به برگزاری چنین کنسرت هایی که به ادبیات ما نزدیک است احتیاج دارد. ضمن اینکه باید به این نکته نیز توجه کنیم که در کنار وجوه سرگرمی که موسیقی می تواند برای هر مخاطبی داشته باشد توجه به این نوع موسیقی که من برای حضور در آن ایمان دارم، ضرورت دارد.

این خواننده در پایان درباره کارهای آینده خود عنوان کرد: طبیعتا برای انتشار آلبوم بعدی برنامه های زیادی دارم اما انتشار یک آلبوم موسیقی در این شرایط اقتصادی به قدری ترسناک و با ریسک است که نمی توان روی آن تمرکز ویژه ای داشت از این روز منتظر فرصتی هستم که اگر امکانات اجازه داد، تازه ترین آلبومم را نیز منتشر کنم که در این زمینه نیز با چند هنرمند مطرح موسیقی کشورمان نیز گفتگو هایی انجام دادم که امیدوارم نتیجه مطلوبی داشته باشد.

درباره : موسیقی

مجید کیانی مدرس موسیقی و نوازنده سنتور درباره تازه‌ترین فعالیت خود در عرصه موسیقی به هنرآنلاین گفت: کتاب “شناخت هنر موسیقی” روز ۳۰ خردادماه منتشر و وارد بازار شد. در این کتاب عقاید و نظریات من در حوزه‌ موسیقی ردیف- دستگاهی به شکلی دقیق‌تر و روشن‌تر بیان شده است. هدف اصلی از انتشار کتاب “شناخت هنر موسیقی” شناخت بیشتر از موسیقی دستگاهی و ردیف است.

او ادامه داد: همچنین در این اثر ارتباط موسیقی با هنرهای دیگر اعم از نگارگری، معماری، ادبیات و غیره نیز مورد بررسی قرار گرفته تا شما بتواند زیبایی‌ها و قدمت این نوع موسیقی را درک کنید. کتاب شامل ۱۸ دفتر است که هر کدام موضوعی متفاوت را بیان می‌کند. یک سال و نیم تا دو سال تحقیق انجام شد‌ تا هر کدام از این دفترها کامل شود.

کیانی با اشاره به این که تحقیقات او در همین‌جا به پایان نمی‌رسد، گفت: در اثر بعدی موضوعاتی نظیر “موسیقی و فردوسی”، “موسیقی و سعدی” و “موسیقی و حافظ” نیز مورد پژوهش قرار می‌گیرد و بعد از تکمیل و تنظیم منتشر و روانه بازار خواهد شد. علت تمرکز و توجه بنده به موسیقی دستگاهی علاقه شخصی خودم است که آن را تدریس هم می‌کنم، البته در کنار آن همچنان به موسیقی کلاسیک علاقه دارم و گاهی گوش می‌کنم.

این نوازنده درباره برنامه اجرایی خود گفت: فعلاً ترجیح می‌دهم روی تدریس و تألیف کتاب وقت صرف کنم که اعتقاد دارم تأثیرپذیری آن بیشتر است، اما اگر اجرایی هم باشد آن را می‌پذیرم.

درباره : موسیقی

تالار وحدت، شامگاه پنجشنبه ۲۸ تیرماه میزبان ارکستر سمفونیک تهران با حضور بابک کاظمی به‌عنوان رهبر مهمان بود.

ارکستر سمفونیک تهران که در طول سالیان طولانی فعالیت خود با حضور اساتیدی چون، شهرداد روحانی، لوریس چکناواریان و… در کسوت رهبر، به روی صحنه حاضر شده است، حالا با حضور نوازندگان و رهبری پرانرژی حس خوب جوانی در رگ‌هایش جریان یافته است.

ارکستر سمفونیک تهران گهگاه اجراهای خود را با رهبران مهمان پشت سر می‌گذارد که جدای از وجه هنری می‌تواند تجربه خوبی برای نوازندگان این ارکستر ایجاد کند. در تازه‌ترین اجرای ارکستر بابک کاظمی رهبر جوان هدایت نوازندگان را بر عهده داشت.

نوازندگان در جای خود قرار گرفتند و پس از سپری شدن لحظاتی، ارکستر کارش را با نواختن “سمفونی شماره ۳” لودویگ فان بتهوون آغاز کرد. اثر آهنگساز آلمانی با رفت‌وبرگشت آرشه‌ها اوج گرفت و در میانه با سازهای بادی آمیخته شد. تشویق مخاطبان پس از نخستین قطعه نشان از رضایتشان از اجرا داشت، یک سمفونی که با توجه به حالات و روحیات بتهوون در یک برهه حساس از زندگی‌اش، بیشتر از تمام آثارش متأثر از درونیات او است. از این سمفونی همچنین به‌عنوان “اروئیکا” به معنای “آرزوی ناکام” یاد می‌کنند.

نوازندگان چیره‌دست ارکستر سمفونیک با اجرای بی‌نظیر فرازوفرودهای این قطعه دشوار، توانستند روح این اثر به‌یادماندنی را هنگام اجرا به نمایش درآورند و احساس شگفت‌انگیزی را در وجود حاضرین در سالن برانگیزند. به‌طوری که در پایان اجرا اعضای ارکستر با تشویق‌های بی‌امان مخاطبان روبه‌رو شدند.

تنفسی کوتاه قسمت اول و دوم اجرا را از یکدیگر جدا کرد. پس از دقایقی با بازگشت ارکستر به صحنه بخش دوم برنامه آغاز شد. در ادامه اورتور “خفاش” یوهان اشتراوس اجرا شد. چشم‌های نوازندگان خیره به دست‌های رهبر ارکستر و اشارات او بود و آرام، آرام، مهیای نواختن سازهایشان می‌شدند. و همه چیز نوید اجرایی تحسین‌برانگیز را می‌داد. تا این اثر موسیقی‌دان آلمانی دقایقی از این کنسرت را به خود اختصاص دهد.

پس از آن نوبت به اجرای قطعه ارکسترال “رومئو و ژولیت” رسید، قطعه‌ای که بر اساس یکی از درخشان‌ترین آثار ادبی جهان ساخته شده است، اورتور “رومئو و ژولیت” اثر پیوتر ایلیچ چایکوفسکی موسیقیدان و آهنگساز روس به زیبایی هرچه‌تمام‌تر توسط نوازندگان جوان ارکستر سمفونیک به اجرا درآمد.

نکته آزاردهنده در اجرا و پیش‌تر در اجراهای قبلی که مداوم تکرار می‌شود اشتیاق بیش از حد تماشاگران برای تشویق کردن است. تماشاگرانی که برای شنیدن موسیقی کلاسیک آمده و تالار وحدت را پر کرده بودند، همچنان با عدم آگاهی از زمان تشویق کردن، نه‌تنها در میان دو موومان بلکه حتی در سکوت کوتاه نیز به تشویق پرداختند تا تجربه عجیبی را برای این نوازنده بین‌المللی رقم بزنند. به نظر می‌رسد همچنان ضروری است که رهبر ارکستر مانند دیگر اجراهای روحانی با ارکستر سمفونیک، پیش از هر قطعه در مورد زمان تشویق کردن به تماشاگران تذکر دهد.

هماهنگی بی‌نقص نوازندگان سازهای زهی، بادی و ضربی در حین اجرای این اثر یک شب به‌یادماندنی را در خاطر علاقه‌مندان به موسیقی کلاسیک ثبت کرد.

در این کنسرت نوازندگان فراوانی به روی صحنه تالار وحدت آمدند و به‌عنوان نوازنده ارکستر سمفونیک تهران به اجرا پرداختند که نام این نوازندگان عبارت‌ بود از: محمدرضا کریمی، محمدرضا شریفی، امیر مینو سپهر، آرش اسد نژاد، فرزاد صیدی، عاطفه سادات حسینی، احسان شامی، هومان جلالت، نگین حاتمی، حسن اکبریان، بهار فلسفی، نوید شعبان زاده، عرفان شریف زاده (ویولن یک)، مونیکا لران، محمد امین عطایی، علیرضا چهره قانی، عرفان وکیلی، پیمان شامی، محمد امین واحدی، برهان همتی، محمد غریبی، موژان میرزایی، سیما یاهو، محمد رضا جمالی بیرامی، بابک مهدی خبازیان (ویولن دو)، کاوه تسعیری، امین زمان خان، پژمان اختیاری، نیلوفر هادی سهی، زهرا عبدالله زاده، الهام عادلی زاده، دانیال اسدی راد، رکسانا ریحانیان، امیرحسین منصوری (آلتو)، مهرداد عالمی، ماکان خویی نژاد، هانیه کازرونی، هستی حامد سپاسی، نرگس فلاح پسند، غزاله شیرازی، المیرا نعمت زاده، پارسا هادی (ویولن سل)، پورنگ پورشیرازی، مهدی کلانتری، پروانه انارکی، رضا دست فال، فرشید پاتینیان، محمدرضا جبار، هادی اسماعیلی (کنترباس)، شهرام رکوعی، مه سیما فلاحی، غزاله میرزا زاده (فلوت)، علیرضا متوسلی داراب، رضا صنعتی نژاد (فاگوت)، فرشاد شیخی، سیامک میردادیان، فاطمه یوسفی نژاد، میلاد عباسی (هورن)، بابک میردادیان (توبا)، محمدرضا پناهی نژاد (تیمپانی)، کاوه میرحسینی، سالار محمد اصغری، شیما حکیمی، آرمین خیردان (ضربی)، فروغ فضلی (پیانو)، نازنین احمد زاده، حسین تاجیک (ابوا)٬ مینلی دانلیان، رهام ایرانخواه (کلارینت)، سیامک کریمپور، سپهر عباسی، رامین براتی (ترمبون)، علی ضرابی، کامیار ماندگاریان (ترمپت).

درباره : موسیقی

کنسرت آنسامبل اینترنوا در حمایت از کودکان کار ۲۵ و ۲۶ تیر ماه در تالار وحدت روی صحنه رفت. با اجرای این آنسامبل ایرانی-اروپایی، هشتادمین سال تولد لوریس چکناوریان جشن گرفته شد و برای اولین بار شب موسیقی مینیمالیست معاصر در ایران برگزار شد.

در شب اول اجرای این آنسامبل که تشکیل شده از سه کوارتت زهی به همراه پیانو بود برخی از آثار لوریس چکناوریان به نام‌های نوستالژی برای کوارتت زهی، رقص شاعرانه و رقص هیجان برای تکنوازی پیانو و ۲۴ باگتلا بر اساس آهنگ‌های ارمنی، اجرا شد. همچنین آثاری از شوستاکوویچ و دبوسی هم به اجرا در آمد. در این برنامه که تمام عواید آن به حمایت از کودکان کار اختصاص داده شد کودکان موسسه ایلیا جشن تولد لوریس چکناوریان را جشن گرفتند. همچنین این رهبر ارکستر روی صحنه حضور پیدا کرد و درباره زندگی سخت و پرکار کودکی‌اش سخن گفت.

جدا از رپورتوار متفاوتی که برای شب دوم انتخاب شد طراحی صحنه‌ی خاصی هم به تناسب قطعات در نظر گرفته شده بود. این اجرا با قطعه‌ی پیچیده‌ای از استیو رایش که از برجسته‌ترین مینیمالیست‌های جهان است آغاز شد و سپس نوبت به هفت گاه معلق اثر فرخزاد لایق رسید. به گفته‌ی لایق این اسر پس از سِفر عُسرت دومین گام او در برگوشودن حجم در ساحت موسیقی دستگاهی ایران است. پس از آن سولو پیانوی اشکان لایق اجرا شد و اجرا با اثری از مایکل نایمن پایان یافت. با تشویق مردم نوازندگان روی صحنه ماندند و به عنوان حسن ختام این کنسرت خیریه موسیقی متن سریال گیم آوترونز اثر رامین جوادی را اجرا کردند.

درباره : موسیقی

«سرزمین اَنار» دومین پروژه تصویری حمیدرضا آفریده به عنوان نوازنده و آهنگساز و ندا هاشمیان به عنوان کارگردان این انیمیشن است. اولین پروژه این دو هنرمند حدود دو سال قبل با موزیک‌ویدئوی «سال‌های رنگی» منتشر شده بود.
حمیدرضا آفریده در این باره به موسیقی ما می‌گوید: «سرزمین اَنار» ادامه اولین موزیک‌ویدئوی ما هست که در آن شخصیت اصلی ما دختری بود که به کوچه و خیابان‌های شهر می‌رود و در آن خیابان‌ها با اتفاقات مختلف میان آدم‌ها مواجه می‌شود. حالا در«سرزمین اَنار» باز هم این دختر به سمت شهر خود می‌رود و به دوران کودکی خود باز می‌گردد؛ با بازی‌های کودکانه، مادربزرگ، مادر و دوران مدرسه خود مواجه می‌شود.»

این نوازنده کمانچه ادامه داد: « امیدواریم قسمت های بعدی این اثر را با همین رویکرد آماده کنیم و در قالب یه پکیج موسیقی به بازار ارائه دهیم و امیدواریم یک حامی برای این اثر پیدا کنیم. هر دو این موزیک‌ویدئوها در فضای موسیقی ایرانی تنظیم و آهنگسازی شده و هدف اصلی ما برای خلق این آثار که پروژه‌ای ادامه‌دار است، ارائه و شناخت مخاطب عام به موسیقی اصیل ایرانی بوده که متاسفانه در ایران برای نسل جدید و همین‌طوربخش از جامعه هنوز به شناخت درست و ارتباطی دو طرفه نرسیده و همین امر باعث شده است که بسیاری از آثار خوب موسیقی ما هیچ‌گاه به درستی دیده نشوند.»

آفریده همچنین اظهار کر: «تولید این پروژه که متاسفانه هیچ گونه حامی ندارد و تا به امروز من و ندا هاشمیان به صورت یک تیم این دو انیمیشن رو جلو بردیم و تامین هزینه‌هایش برای ما بسیار به تنهایی سخت بوده‌است، بدون حامی بسیار کند رو به جلو می‌رود. هدف اصلی ما برای ساخت این کلیپ‌ها مخاطب عام بود. مخاطب عام امروز فقط و فقط با دنیای مجازی در ارتباط هست و حال که شرایط برای ارائه کار فراهم شده است، ما موزیسین‌های موسیقی ایرانی باید از این شرایط بهترین استفاده ممکن را بکنیم و همانند آثار پاپ که بسیار در فضای مجازی در حال تکثیر و دیده شدن است رو به جلو برویم. امیدوارم «سرزمین انار» هم همانند پروژه قبل مورد استقبال عموم قرار بگیرد و شاید قدمی کوچک در راه ارائه موسیقی اصیل ایرانی به مخاطبان باشد. مخاطبانی که متاسفانه خوراک فرهنگی مناسبی برای آنها در جامعه رسانه‌های ما به چشم نمی‌خورد.»

حمیدرضا آفریده (آهنگساز ، تنظیم‌کننده و نوازنده کمانچه پنج‌سیم، کمانچه، قیچک، سه‌تار)،  بهروز بیگی (یسنای)، حسین صالحی (بندیر، دهل)، بردیا یوسفی (ضبط میکس و مستر) و ندا هاشمیان (کارگردان) از عوامل پروژه «سرزمین انار» هستند.

درباره : موسیقی
صفحات سایت